De American Psychiatric Association (APA) heeft officieel bevestigd wat velen van ons al vonden: selfies maken is ietwat raar.

De APA maakte de indeling van het maken van een selfie bij de psychische stoornissen bekend tijdens de jaarlijkse vergadering van de Raad van Bestuur in Chicago. De psychische stoornis wordt selfitis genoemd, afgeleid van selfie dat zelfje betekent. De definitie van deze stoornis luidt: een obsessieve dwangmatige wens om foto’s van jezelf te maken en deze op social media te posten als een manier om het gebrek aan zelfvertrouwen te bedekken en een leegte aan intimiteit op te vullen.

APA vertelde ook dat er drie niveaus bestaan van selfitis:

  • Borderline selfitis: minstens drie keer per dag foto’s maken van jezelf, maar deze niet posten op social media.
  • Acute selfitis: minstens drie keer per dag foto’s maken van jezelf en elke foto hiervan posten op social media.
  • Chronische selfitis: oncontroleerbare drang om de hele dag door foto’s van jezelf te maken en deze meer dan zes keer per dag te posten op social media.

Volgens de APA bestaat er momenteel geen behandeling op maat voor de stoornis, maar is er wel een tijdelijke behandeling beschikbaar met Cognitive Behavioral Therapy (CBT). In Amerika valt deze therapie onder Obamacare. In Nederland is de term selfitis nog niet officieel erkend, maar zoals er wel meer overwaait uit Amerika waait ook dit wellicht over.

‘IK gestoord?!’ zullen veel selfisten nu verontwaardigd roepen. Of misschien haal je nu opgelucht adem omdat je maar twee selfies per dag plaatst. Hoe dan ook hebben we er een nieuwe graadmeter bij om te bepalen hoe narcistisch we zijn: hoeveel selfies plaats jij per uur? N=S/h